Hoeve Ter Leyden
Oedelem is van oudsher een landbouwgemeente en je vind er dan ook een groot aantal historische hoeven: Hof der Magdalenen, Wulfsberge, Groot Sint-Jansgoed,… In Beernem bevinden zich nog enkele hoeven uit de tijd van de ontginning van het Bulskampveld, zoals het Goed van den Bogaerde, ’s Gravengoed, … Ook in Sint-Joris vind je nog enkele typische hoeven zoals: Heerlichede van Sinte Joris, de Leyebarm, Ter Zeven Dreven,… Hoeve Ter Leyden (Ten Torre) is de mooiste en gaafste hofstede (17e eeuw). Ook de walgrachten zijn bijna volledig intact gebleven. Bij de toeristische dienst kan een brochure 'hoevenamen' verkrijgen. De brochure geeft een woordje uitleg over de herkomst van de vele hoevenamen, met specifieke aandacht voor de nog actieve land- en tuinbouwuitbatingen. Contactgegevens: - Hoeve Ter Leyden - Ten Torre 7, 8730 Oedelem - Web: www.beernem.be
Auteur: Vl. Toeristisch bezienswaardigheden
Meer informatie
Erfgoed

Kasteel Gruuthuse
Het kasteel Gruuthuse werd al in de Middeleeuwen vermeld en heeft een bewogen verleden achter de rug. Het kasteel draagt de naam van zijn meest vermaarde bewoner. In de 15de eeuw was dit domein het buitengoed van Lodewijk van Gruuthuse, raadgever en diplomaat van de hertogen van Bourgondië. De gerestaureerde inrijpoort is een overblijfsel van deze vesting en goed zichtbaar vanaf de Stationsstraat. Sinds de 17de eeuw is Gruuthuse onafscheidelijk verbonden met familie d’Ursel. Het huidige gebouw in neo-Vlaamse stijl dateert uit 1890 en is een ontwerp van bouwmeester René Buyck, die ook de plannen van het Oostkampse gemeentehuis tekende. Het was Graaf Charles d’Ursel die het huidige kasteel liet bouwen en het park liet heraanleggen, volgens de plannen van tuinarchitect Duchesne. Het kasteelpark is enkel voor groepen toegankelijk! Reserveren is verplicht.
Auteur: Vl. Toeristisch bezienswaardigheden
Meer informatie
Kasteel

Hoeve De Grote Linde
Deze volledige gerenoveerde boerderij heeft haar wortels in de 14de eeuw. De boerderij dankt haar naam aan de 350 jaar oude boom die nog elk jaar vruchten draagt. Tijdens de oorlog was het soms erg gevaarlijk in en bij de boerderij. Na de oorlog werd uit dankbaarheid voor het behoud van de hoeve een kapelletje gebouwd voor de boom. Het bedrijf is gespecialiseerd in melkvee. Naast het melkvee heeft deze boerderij ook een prachtig gastenverblijf en worden hier groepen en kinderen ontvangen door de gastvrouw-boerin, Leen Declercq. Wist je dat... ...een koe al oud is als ze 10 jaar is? Ze is dan al een echte oma.
Auteur: Inagro
Meer informatie
Hoeve

Hoeve 't Schotsgoed
Hoeve 't Schotsgoed wordt al sinds 1863 traditioneel overgedragen van vader op zoon. Andy en Vanessa Dewitte zijn momenteel de eigenaars van hoeve 't Schotsgoed die omzoomd is door rijen knotwilgen en populieren en gelegen is in een omgeving van laaggelegen hooilanden. Op deze boerderij wordt er vleesvee gehouden voor de thuisverkoop. Daarnaast worden er koeien gemolken en vele akkers bewerkt. Wist je dat... ...elke koe een oorring draagt? Geen echte oorring, maar men noemt dit een oormerk met een sanitelnummer. Zo wordt het vlees gevolgd van kalfje tot toonbank.
Auteur: Inagro
Hoeve

Zuidleie rustplaats
Langs het kanaal Brugge-Gent liggen meerdere natuurgebieden die bestaan uit graslanden en moerassen. Het erkend natuurreservaat "De Leiemeersen" is daarvan ongetwijfeld het meest waardevolle gebied . De naam verwijst naar het (verdwenen) riviertje Zuidleie. Het natuurreservaat is eigendom van de Vlaamse Gemeenschap en wordt beheerd door de vzw Natuurpunt. Veel van de plantensoorten die hier staan hebben een label "unieke standplaats in West-Vlaanderen". Verder zijn er vanaf het jaagpad vissende reigers, ijsvogels, libellen, kikkers, vlinders en rietvogels te zien. Omwille van de kwetsbaarheid van het terrein is er geen vrije toegang, maar wel een systeem van geleide bezoeken.
Auteur: Inagro
Rustplaats

Kunstwerk Moerbrugge
Op het einde van WO II stootte het oprukkende Canadese leger in Moerbrugge op hevig verzet van het terugtrekkende Duitse leger. Via een geïmproviseerde brug slaagden de Canadezen er in om de overkant van het kanaal te bereiken en na drie dagen zware gevechten de Duitse weerstand te breken. Bij deze slag om Moerbrugge vielen honderden slachtoffers, zowel militairen als burgers. Het kunstwerk van Ben Snauwaert aan de brug te Moerbrugge herinnert aan deze feiten. Het is in 1994 ter plaatse gemaakt uit een tankwrak. Op het monument zijn platen voorzien met de namen van de slachtoffers.
Kunst

Rooiveld - kampveld - Papenvijvers
Het 238 hectare grote domeinbos Kampveld ligt in de gemeente Oostkamp. Dit gebied bestaat uit drie delen: Rooiveld, Kampveld en papenvijvers. Twee natuurlijk meanderende beken stromen doorheen het gebied. Het domeinbos vormt een belangrijke schakel als verbinding tussen verschillende groendomeinen, gelegen in de bosrijke regio ten zuiden van Brugge. Er loopt een wandelroute door het bos waar je 100 procent kunt genieten van de natuur. Contactgegevens: - Rooiveld - Kampveld - Papenvijvers - Startpunt van de Kampveldwandelroute
Auteur: Vl. Toeristisch bezienswaardigheden
Natuurgebied

Natuurreservaat Leiemeersen
Breng een bezoek aan de wondermooie vallei ten zuiden van Brugge. Daar kan je ten volle genieten van één van de mooiste plekjes van de provincie, ontdek je een landschap vol uniek erfgoed. Het natuurreservaat Leiemeersen is gelegen langs de Vlaanderen fietsroute en de themafietsroute 'Buitengoed, zomerverblijven van de Brugse Elite'. Het gebied is enkel toegankelijk op het jaagpad langs het kanaal. Extra informatie: -Individuele rondleiding Contactgegevens: - Natuurreservaat Leiemeersen - Moerbruggebrug, 8020 Oostkamp - GSM: +32 476 50 50 11 - Web: www.valleivandezuidleie.be
Natuurgebied

Natuurreservaat Warandeputten
Breng een bezoek aan de wondermooie vallei ten zuiden van Brugge. Daar kan je ten volle genieten van één van de mooiste plekjes van de provincie, ontdek je een landschap vol uniek erfgoed. Het natuurreservaat Warandeputten is gelegen langs de Vlaanderen fietsroute waardoor dit reservaat drukbezocht wordt door tal van fieters en wandelaars. Contactgegevens: - Natuurreservaat Warandeputten - Moerbruggebrug, 8020 Oostkamp - GSM: +32 476 50 50 11 - Web: www.valleivandezuidleie.be - Vrije toegang langs aangelegde paden.
Natuurgebied

Groendomein Beverhoutsveld
Dit gebied wordt gedateerd vanuit de 13de eeuw. Toen was dit veld in bruikleen van de aanborgers, de omwonenden en lieten ze er hun vee grazen. Nu is het Beverhoutsveld gemeentelijke eigendom en bleef van woonverkaveling gespaard. Daarom kan je er een speld horen vallen. Natuur en landbouw worden er verweven tot een uniek geheel. Vogels, vossen, mensen.... Iedereen voelt zich hier meteen thuis. Contactgegevens: - Groendomein Beverhoutsveld - Beekstraat en Veldkapellestraat, 8730 Oedelem - Web: www.beernem.be - Vrij toegankelijk

Sint-Blasiuskerk
De neoclassistische Sint-Blasuiskerk is in drie fasen gebouwd. Bezienswaardigheden binnenin zijn de 'Trompe l'oeil' en de muurschilderingen. Rondom de kerk vind je enkele geklasseerde grafstenen en ijzeren kruisen. De kerk bevindt zich in de mooiste omgeving van Waardamme. Met enige zin voor overdrijving kan men er elementen in terugvinden van zowel een Limburgse wijkwoning als van een stijlvolle villa uit het Zoute. In deze kerk is het alsof je thuiskomt.
Gebedsplaats

Indoor speeltuin Diep in de Zee
Bij Diep in de Zee zullen de kinderen zich geen minuut vervelen. Er worden tal van activiteiten georganiseerd zoals familiefeestjes, verjaardagsfeestjes, communiefeestjes... Dit kan je gemakkelijk combineren met een hapje en een drankje. Terwijl de kinderen spelen, kunnen ouders en grootouders alles meevolgen vanuit het grote raam in de tearoom.
Attractiepark - Themapark

Beukenpark
Kapellestraat nr. 19. Voormalig kasteel "Les Aubépines", nu eerder gekend als "Beukenpark". Tussen 1935 en 1975 ook kasteel "Clement" genoemd naar de toenmalige eigenaars. Begin 19de-eeuws kasteel, gelegen in het centrum van Oostkamp, dat een eerste keer wordt uitgebreid in 1876 en in 1911 het huidige uitzicht krijgt. Het voormalige domein wordt aan de noordzijde begrensd door de Hogedreef, die van oudsher het kasteel "Gruuthuse" (cf. Stationsstraat nr. 196) rechtstreeks verbindt met het centrum van de gemeente. Sinds 1975 is het kasteel aangepast als Administratief Centrum van Oostkamp, met als nieuwe benaming "Beukenpark". Op de locatie van het voormalige koetsgebouw wordt een quasi volledig nieuw gebouw opgetrokken waarin de gemeentelijke bibliotheek is ondergebracht. Historiek. 18de eeuw. Op het einde van de 18de eeuw is het latere kasteeldomein een veld, gelegen ten zuiden van de Hogedreef en ten zuiden afgebakend door het Warandebos, een restant van het voormalige jachtbos bij het kasteel "Gruuthuse" (cf. Stationsstraat nr. 196) cf. de Kabinetskaart van de Oostenrijkse Nederlanden, opgenomen op initiatief van Graaf de Ferraris (1770-1778). 19de eeuw. Het kasteel met koetsgebouw, circa 1835 eigendom van Charles Beaucourt, notaris van Oostkamp, wordt voor het eerst afgebeeld op het primitief kadasterplan (circa 1835). Charles Beaucourt, zoon van de Brugse historieschrijver Patrice Beaucourt de Noortvelde, was tussen 1800 en 1846 werkzaam als notaris in Oostkamp. Ongewijzigde weergave op de Atlas der Buurtwegen (circa 1843), de Atlas Vandermaelen (1846-1854) en de kaart van het Dépôt de la Guerre van circa 1865. Op deze kaart wordt voor het eerst ook de parkaanleg weergegeven. Opmerkelijk is de opname in het zuidoosten van het park van een circulaire walgracht. In 1870 vermeldt het kadaster een Brugse advocaat, Alphonse Vandenbulcke, als nieuwe eigenaar van de woning. Deze laat het huis in 1876 vergroten - cf. mutatieschets - en geeft het als het ware het kasteeluitzicht. Een oude foto, gepubliceerd door Bouljon in 1984, toont een hoofdvolume van vijf traveeën en twee en een halve bouwlaag onder een steil schilddak, aan de parkzijde bekroond door twee imposante en centraal een kleiner dakvenster, tussenin verbonden door een opengewerkte balustrade. Op de begane grond is tijdens deze bouwfase de opengewerkte loggia op smeedijzeren zuilen toegevoegd. De noordelijke aanbouw van het hoofdvolume dateert van later. Het begin 19de-eeuwse koetsgebouw blijft ongewijzigd. Op de kaart van het Militair Cartografisch Instituut van circa 1880 is het gebouwenbestand vrij onoverzichtelijk weergegeven (wellicht geeft het nog de toestand van vóór de uitbreiding aan), maar het 19de-eeuwse park met paden en gracht zijn duidelijk zichtbaar. 20ste eeuw. In het begin van de 20ste eeuw (circa 1910) komt het kasteel via verdeling in handen van Alice Moeremans, weduwe van Joris van Zuylen van Nyevelt. Zij geeft de opdracht het kasteel nogmaals uit te breiden o.m. met een noordelijke uitbouw in analogie met de zuidkant van twee traveeën en bouwlagen. Tevens zijn enkele wijzigingen aangebracht aan het dak, waar de imposante dakvensters worden vervangen door drie kleinere cf. foto uit een boek met oude prentkaarten van 1981. Later wordt het door baron van Zuylen van Nyevelt gebruikt als buitengoed. Tijdens de Eerste Wereldoorlog vlucht de baron naar Engeland en wordt het kasteel bezet door Duitse officieren. Volgens het kadaster wordt het kasteeldomein in 1935 aangekocht door Paul Clement-Mahieu uit Sint-Pieters-Woluwe, van waar de tijdelijke benaming kasteel "Clement" is afgeleid. In 1953 wordt het 19de-eeuwse koetshuis verbouwd in cottagestijl met de typische steile, overkragende stooien daken, in- en uitsprongen, loggia's etc. cf. oude foto gepubliceerd door Bouljon (1981). Uiteindelijk wordt het domein in 1975 aangekocht door de gemeente Oostkamp. De oorspronkelijke plannen om het kasteel te herbestemmen als kinderkribbe en in het voormalige koetsgebouw de bibliotheek onder te brengen, gaan niet door o.m. door de fusie van Oostkamp met Hertsberge, Ruddervoorde en Waardamme in 1977. Na de fusie wordt het kasteel in gebruik genomen als administratief centrum voor de nieuwe fusiegemeente; het herbergt kantoren en diensten die voorheen in het gemeentehuis (cf. Gemeenteplein nr. 1) gevestigd zijn. Inwijding van het nieuwe gebouw in 1977 cf. herdenkingsplaat in de hal. Het oorspronkelijke koetsgebouw wordt quasi volledig afgebroken en vervangen door een nieuwbouw, ontworpen door architect Jozef Vannoote (Sint-Kruis-Brugge), die echter door het onregelmatige grondplan, de verspringende volumes, openingen etc. deels refereert aan het voormalige cottagebouwwerk. De nieuwe bibliotheek wordt plechtig ingewijd in aanwezigheid van burgemeester Demuyt op 8 april 1984. Beschrijving. In oorsprong mogelijk classicistische woning, in 1876 en 1911 vergroot en verbouwd tot neoclassicistisch kasteel bestaande uit een hoofdvolume van vijf traveeën en twee en een halve bouwlaag onder een vrij hoog schilddak, afgedekt met zwarte Vlaamse pannen. Het hoofdvolume is aan de noord- en de zuidzijde (1911) uitgebreid met telkens een twee bouwlagen-hoge aanbouw onder een plat dak. De voorgevel wordt gedomineerd door een voorgeplaatst portaaltje (1876) van twee bouwlagen onder een overkragend, leien zadeldakje met fraaie houten windbordlijst. Het portaaltje bewaard op de begane grond een rechthoekig en op de verdieping twee afgeronde vensters (vooraan en telkens één in de zijgevel) met oorspronkelijke kleine (schuine) roedenverdelingen met ovalen in het bovenlicht (verdieping). De vormgeving van het portaal dateert vermoedelijk van het begin van de 20ste eeuw. Hoofdvolume en portaal afgezoomd door hoekketting. De voorgevel van het hoofdvolume bewaart halfronde vensters op de bovenste bouwlaag. Tegenaan de achtergevel van het hoofdvolume is een in oorsprong open, sierlijke smeedijzeren loggia (1876) gebouwd, die vermoedelijk in de jaren 1970 is dichtgebouwd. De gevel op de verdieping is geritmeerd door pilastervormende muurdammen met verdiepte panelen. Bedaking voorzien van sierlijke, smeedijzeren vorstkam; aan de parkzijde zijn drie licht getoogde dakvensters aangebracht en een opengewerkte, natuurstenen balustrade. Lagere zijtraveeën met zelfde stilistische uitwerking: aan de zuidkant met o.m. rondboogvensters op de begane grond, terwijl de noordelijke uitbouw meer aansluit bij de neoclassicistische trant (geprofileerde kordons, geprofileerde vensteromlijstingen etc.). Binnenin bewaart het kasteel, dat in de jaren 1970 werd omgebouwd tot kantoorruimtes, o.m. nog een overwegend neoclassicistische interieuraankleding o.m. met imposante bordestrap. Park. Aan straatkant haag en enkele solitaire bomen (Bruine beuk en Tamme kastanje). Park met een centraal open grasveld in het verlengde van het kasteel. Grasveld licht geschulpt, en aan het uiteinde van het grasveld lichte verhoging; grasveld aan de randen afgeboord door een bochtige parkbosrand met inhammen. Verspreid aan rand van het parkbos komen ook enkele solitaire grote bomen (Tamme kastanje, Bruine beuk, Linde, …) voor. KADASTERARCHIEF WEST-VLAANDEREN TE BRUGGE, 207: Mutatieschetsen, Oostkamp, 1876/33, 1911/18. KADASTERARCHIEF WEST-VLAANDEREN TE BRUGGE, 212: Kadastrale legger, Oostkamp, artikels 878, 1661 en 2938. RIJKSARCHIEF BRUGGE, Kaarten en plannen Mestdagh, nr. 1106: Plan van eigendommen, eigendom van Isabelle en Jeannette Beaucourt, 19de eeuw. BOULJON B., Oostkamp, Hertsberge, Ruddervoorde en Waardamme in oude prentkaarten, Zaltbommel, 1981, nr. 79. BOULJON B., Bij het eeuwfeest van het Oostkampse gemeentehuis (3), in De Merel, jg. 12, nr. 2, 1982, p. 33. BOULJON B., Het Oostkamp, Ruddervoorde, Hertsberge en Waardamme van toen. Een verzameling foto's van de vier Oostkampse deelgemeenten in de 19de en de eerste helft van de 20ste eeuw, Brugge, 1984, p. 20. BOULJON B., Kadastrale geschiedenis van het bibliotheekgebouw Beukenpark, in Heemkundige Kring Oostkamp, nr. 9, jg. 5, 2004, p. 2-12. CLAEYS G., Oostkamp in oude prentkaarten, Zaltbommel, 1982, nr. 45. VANDE GINSTE S., Archiefbeelden Oostkamp, Gloucestershire, 2005, p. 101.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Tuin

Dorpswoning uit de jaren 1930
Erkegemstraat nr. 145. Eenvoudige, vrijstaande woning uit de jaren 1930. Baksteenbouw van twee bouwlagen en twee traveeën onder een pannen zadeldak. Typisch parement van oranje baksteen, rechthoekige openingen met wit beschilderde betonnen lateien. Bewaard schrijnwerk met smalle roeden in het bovenlicht. Kleine verharde voortuin met lage bakstenen muur waarop de lage wit beschilderde pilasters verbonden zijn door buisleuningen; dito hekken.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Huis

Hoeve van het langgeveltype
Ravenbosstraat nr. 20. Hoeve van het langgeveltype teruggaande tot het einde van de 18de eeuw. Op de Kabinetskaart van de Oostenrijkse Nederlanden, opgenomen op initiatief van Graaf de Ferraris (1770-1778), en op het primitief kadasterplan (circa 1835) worden reeds het woonhuis met geïncorporeerd stalgedeelte en een later afgebroken bijgebouw weergegeven; aan de ene zijde van het woonhuis bevindt zich de boomgaard en aan de andere zijde de tuin. Het primitief kadasterplan (circa 1835) geeft als eigenaar Pieter Galle. In 1883 registreert het kadaster de vergroting van het stalgedeelte, dat geïncorporeerd is in het woonhuis, en de bouw van twee later afgebroken bijgebouwtjes. Recent opgetrokken bijgebouwen. Hoeve van het langgeveltype, bestaande uit een woonhuis van zes traveeën en een geïncorporeerd stalgedeelte. Zwaar verankerde baksteenbouw onder een vernieuwd zadeldak met pannen. Gecementeerde voorgevel met imitatievoegen. Woongedeelte van anderhalve bouwlaag, voorzien van beluikte vensters met vernieuwd houtwerk. Stalgedeelte met dubbele verankering; rood beschilderde staldeur met een bovenliggend laadluik. KADASTERARCHIEF WEST-VLAANDEREN TE BRUGGE, 207: Mutatieschetsen, Oostkamp, 1883/36.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Hoeve

Kasteeldomein Gruuthuse
Stationsstraat nr. 196/ Gruuthuselaan. "Gruuthusekasteel" (of "Kasteel van Oostkamp"), thans gelegen langs de Stationsstraat en de kruising van de Moerbrugsestraat, vlakbij de brug over de spoorweg Brussel-Oostende. Kasteeldomein van circa 30 hectare dat zich uitstrekt tussen de Stationsstraat (noordelijke grens), de meanderende Rivierbeek (in het oosten), het domein van het aanpalende kasteel "De Cellen" (cf. Kapellestraat nr. 113) (zuidkant) en de lintbebouwing aan de Gruuthuselaan (westgrens). Het kasteeldomein, dat qua site zeker opklimt tot het begin van de 12de eeuw, bestaat aan de straatzijde uit een poortgebouw met een aanpalende conciërgewoning en koetsenstallingen. Het eind 19de-eeuws kasteel, gebouwd naar ontwerp van architect Buyck in neo-Vlaamse renaissancestijl, is gelegen in een laat 19de-eeuws aangelegd park van gemengde stijl. In het park staat een vermoedelijk eind 18de-eeuwse schandpaal. Rondom het huidige domein bevinden zich verschillende woningen die in de loop der eeuwen gebouwd zijn in opdracht en in functie van het domein d'Ursel, zoals Gruuthuselaan nr. 3 (voormalige hovenierswoning), Kapellestraat nr. 87 (tweede boswachterswoning), Westdijk nr. 19 (eerste boswachterswoning) en de hoeves aan de Westdijk nrs. 17, 18 en 20-21. Het kasteel is gelegen in de ankerplaats "Kastelen Gruuthuyse-Cellen-Erkegem en Kampveld" cf. landschapsatlas. Historiek. 12de-13de eeuw. De eerste vermelding van het kasteel dateert van 1128 en kadert in de strijd om de opvolging van de vermoorde graaf Karel de Goede. Deze strijd speelt zich af tussen Willem Clito van Normandië en Diederik van den Elzas. Omdat de kasteelschout van het kasteel van Oostkamp een aanhanger is van Diederik, wordt het kasteel door graaf Willem Clito belegerd van 4 tot 9 juli 1128. Het relaas van de strijd, neergeschreven door de Brugse geschiedschrijver Galbertus van Brugge, beschrijft de Rivierbeek, de grachten en de versterkingen van het kasteel. Tijdens graafwerken in de 19de eeuw, voor de aanleg van de parkvijver, werden wapens en vechtuitrustingen teruggevonden, die wellicht dateren van deze belegering. Circa 1200 krijgen de heren van Gruuthuse van graaf Boudewijn IX het gruutrecht toegekend, wat inhoudt dat de heren van Gruuthuse het monopolie bezitten op de verkoop van kruidenmengsels of 'gruut' aan de brouwers. 'Gruut' werd geleverd door een struik, de gagel, en werd als smaakstof aan bier toegevoegd, totdat de hoppe die functie overnam. Later houdt dat gruutrecht ook in dat zij belasting mogen innen op het transport van gruut langsheen het 'Gruut-huis' via de Rivierbeek en op het gebrouwen bier zelf. Daarmee weten de Gruuthuses rijkdom, status en invloed te verwerven. 15de eeuw. In 1454 verkoopt ridder Jan Wittoen de heerlijkheid Oostkamp/Gruuthuse aan ridder Lodewijk van Brugge, zoon van Jan van der Aa IV, die vanaf dan heer van Gruuthuse is. Beide ridders krijgen hiervoor de goedkeuring van hun leenheer, hertog Filips de Goede. Het kasteel is de zetel van de heerlijkheid en die heerlijkheid bestaat uit 700 gemeten land, bos, meer en veld, een vierschaar met zeven schepenen waarvan vier benoemd door de graaf en drie door de heer van Oostkamp, een aman, een krikhouder en een klerk. Lodewijk van Brugge (1422-1492) is baron van Spiere, heer van Oostkamp, Hamstede, Avelgem, Beveren, Tielt, ten Hove, heer van Gruuthuse, ridder van het Gulden Vlies, raadheer en kamerheer van de hertogen Filips en Karel van Bourgondië, luitenant-gouverneur en kapitein-generaal van Holland, Zeeland en Friesland. In 1455 huwt hij met Margareta van Borsele. Hij is een mecenas met een bijzonder rijke kunstcollectie van o.m. handschriften. Op een vijftal van die handschriften, gedateerd tussen 1473 en 1476, verschijnt een groot kasteel dat als het toenmalige kasteel van "Gruuthuse" wordt geïdentificeerd. Het heeft een groot driehoekig grondplan en bezit verschillende grote torens. Rondom het kasteel loopt een brede gracht. Deze zijn vermoedelijk de oudste afbeeldingen van het kasteel. O.m. in 1470 verblijft de Engelse koning Edward IV enige tijd in het kasteel van Lodewijk van Gruuthuse en in september 1477 brengen ook gravin Maria van Bourgondië en haar echtgenoot aartshertog Maximiliaan van Oostenrijk een bezoek aan Lodewijk in zijn kasteel. 16de-17de eeuw. De laatste afstammeling van de familie van Gruuthuse is Catharina van Brugge, die zich echter door financiële moeilijkheden genoodzaakt ziet het domein te verkopen. Het wordt aangekocht door Cornelius Bertholf, die de heerlijkheid in 1616 verkoopt aan Conrad Schetz (1553-1632). Deze is o.m. baron van Hoboken en heer van Hingene en neemt in 1617, nadat hij geadopteerd wordt door zijn tante Barbe d'Ursel, de naam en het wapen van de d'Ursels over. Sindsdien is het Oostkampse domein d’Ursel tot op heden steeds geërfd door rechtstreekse afstammelingen. In 1616 wordt het geheel omschreven als " 't Casteel van Gruithuyse eertyt ghenaempt ten Thorre" en verder "nopende de riviere ghenaempt het ghruijt". In 1638 verkrijgt de familie d'Ursel de grafelijke waardigheid. In zijn "Flandria Illustrata", gepubliceerd in 1641, geeft Antonius Sanderus een afbeelding van een kasteel met als titel "castellum de Gruthuijse". Tegelijkertijd schrijft hij over de puinhopen die overgebleven zijn en die wijzen op de voormalige rijkdom van het kasteel. Gedetailleerd onderzoek wijst uit dat het hier om het voormalige kasteel "Breda" gaat, dat toen in de Rijselsestraat te Loppem (Zedelgem) lag. Op de achtergrond van de afbeelding van dat kasteel verschijnt links het Gruuthusekasteel. In 1670 tekent landmeter Jacques Lobberecht een grondplan van de kasteelsite. De driehoekige structuur van het hof wordt opgedeeld door een gracht die de scheiding vormt tussen het opperhof met kasteel en het neerhof met inrijpoort. De tekening van het kasteel toont twee lage volumes met aan beide zijden een (ronde ?) toren. De inrijpoort is eveneens geflankeerd door twee kleinere torentjes. Een Oostkampse gebouweninventaris beschrijft het kasteel in 1673 als een "ghevallen casteel ofte huys ghenaemt het Gruuthuys, teenemael gheruineert en noch in ruyne ligghende". In oktober 1683 vernielen Spaanse soldaten het kasteel, dat op dat ogenblik bewoond wordt door Louis Ledroit. Circa 1690 laat François d’Ursel (†1696) een groot deel van het middeleeuwse kasteel slopen en herbestemt hij de overblijfselen als een buitenverblijf. 18de eeuw. In 1716 verkrijgt de grafelijke familie d'Ursel de hertogelijke waardigheid. Algemeen bestaat tijdens de 18de eeuw vanwege de hertogelijke familie weinig belangstelling voor het kasteel in Oostkamp. De hoofdresidenties zijn duidelijk het kasteel in Hingene (bij Antwerpen) en het hôtel aan de Houtmarkt in Brussel. Oostkamp wordt enkel gebruikt als buitenverblijf en tijdens het jachtseizoen. Het kasteel en de aangrenzende percelen worden verhuurd. Op een kaart van de heerlijkheid Oostkamp van 1703 staat de kasteelsite afgebeeld, bestaande uit een poortgebouw dat geflankeerd wordt door torentjes en een kasteel met minstens één grote toren. Identieke configuratie op andere 18de-eeuwse kaarten, zoals een Legger van bossen te Oostkamp, eigendom van de hertog van Ursel, bewaard in het Rijksarchief te Brugge: weergave van het kasteel, aanduiding van de "poort van d'heere van oostcamp casteel" en omgevende bossen en dreven. Een kaart van 1766, toegevoegd bij de ommeloper van Oostkamp van 1661-1662, heeft het kasteel aangeduid als "'t gruijthuijs". Het kasteel wordt duidelijk reeds met de latere Kortrijksestraat verbonden via een dreef, de huidige Hogedreef. Zelfde configuratie op de Kabinetskaart van de Oostenrijkse Nederlanden, opgenomen op initiatief van Graaf de Ferraris (1770-1778). 19de eeuw. Een beschrijving van het domein van hertog Charles-Joseph d’Ursel (1777-1860) in 1809 maakt duidelijk dat het domein een oppervlakte van 568 hectare heeft. Kort voordien zijn nog 65 hectare daaruit verkocht. Het primitief kadasterplan (circa 1835) toont een kasteelsite met grosso modo driehoekig grondplan, omringd door een gracht die tot tegen de Rivierbeek loopt. Een tweede gracht snijdt de driehoek doormidden en scheidt het opperhof met het kasteel van het neerhof met de nutsgebouwen en de toegangspoort. Identieke configuratie op de Atlas der Buurtwegen (circa 1843) en de Atlas van Vandermaelen (1846-1854). Op de oudste foto van de site, daterend van 1860, verschijnt het toenmalige kasteel als samenstel van drie naast elkaar gebouwde volumes: een eerste van twee bouwlagen, een tweede licht achteruitspringend volume van drie bouwlagen en een derde haaks daarop gebouwd, eveneens van drie bouwlagen. In de oksel van de twee laatste staat een ronde traptoren, mogelijk een restant van het middeleeuwse kasteel. Op 22 november 1888 start graaf Charles-Marie d'Ursel (1848-1903), na de afbraak van het bestaande gebouw het jaar ervoor, met de bouw van een volledig nieuw kasteel. De toegangspoort en één kleine ronde toren blijven bestaan. Graaf Charles-Marie d'Ursel was gouverneur, eerst van Henegouwen (hij woonde in Mons) en vanaf 1901 van West-Vlaanderen; wellicht verklaart deze professionele relatie (onder meer) de keuze van de architect. Naar verluidt doet de graaf namelijk beroep op architect René Buyck (1850-1923). Deze is Westvlaams provinciaal architect vanaf 1878 en hij ontwerpt onder meer de kerken van Zeebrugge en Beernem en samen met de Brugse stadsarchitect Louis Delacenserie leidt hij belangrijke restauratieprojecten zoals die van het Provinciaal Hof en het postgebouw op de Markt in Brugge. René Buyck had in 1882 reeds het Oostkampse gemeentehuis (cf. Gemeenteplein nr. 1) ontworpen in een soortgelijke neo-Vlaamse renaissancestijl. Na een eerste ontwerp voor het "Gruuthusekasteel" wenst de graaf een minder overdadig versierd kasteel, waardoor Buyck zijn ontwerpplannen aanpast. Ook na de bouw blijkt de familie d'Ursel niet volledig tevreden over de gehanteerde stijl. Het tweede ontwerp van Buyck is wel uitgevoerd, doch niet volledig volgens plan. Het kasteel is grotendeels voltooid in 1890, gevolgd door de bouw en ingebruikname van de huidige conciërgewoning (1891). In 1892 wordt volgens het kadaster het nieuwe kasteel in gebruik genomen, samen met de nieuwe paardenstallingen en het koetshuis. Het kasteel heeft een kelder, twee verdiepingen en een monumentale dakverdieping in leien, die nog eens drie bouwlagen telt o.m. een enorm waterreservoir. 20ste eeuw. In de jaren 1930 laat graaf Louis d'Ursel (1886-1969) een piste met tribunes bouwen op zijn domein, ten oosten van de Gruuthuselaan. De piste wordt in 1935 ingewijd en blijft in gebruik tot in de jaren 1960. In de 20ste eeuw wordt de familie d'Ursel verschillende keren onteigend o.m. in de jaren 1950 voor de aanleg van de autosnelweg Brussel-Oostende (E40) en in 1969 voor de aanleg van de Gruuthuselaan (cf. Gruuthuselaan). Een brand op 17 augustus 1981 vernielt het imposante dak van het kasteel. Nadien wordt het niet meer heropgebouwd, maar vervangen door een plat dak. Beschrijving. Het poortgebouw is door de eeuwen heen verscheidene keren aangepast en vertoont vandaag geen zuivere stijlvorm. Het bevat naar verluidt een oudere kern, die mogelijk opklimt tot de 16de-17de eeuw. Volgens de gegevens van het kadaster zijn de torens aan de erfzijde van het gebouw bijgebouwd circa 1890. Verankerde, bakstenen constructie onder een leien zadeldak, in combinatie met arduin voor de poortomlijsting aan de straatzijde en kalkzandsteen voor de kruisvensters en de aanzetstenen van de poort aan de kasteelzijde. Het gebouw heeft een quasi vierkante, tweeledige plattegrond: links de doorrit en rechts het woongedeelte van de portier. Het geheel telt twee bouwlagen, onder een vrij spits zadeldak tussen twee zijtrapgevels, met aan de voor- en de achterzijde telkens een dakvenster en twee dakkapellen. Aan de kant van het kasteel wordt het poortgebouw sinds circa 1890 geflankeerd door twee ongelijke hoektorens onder een tentdak op polygonaal grondplan. Boven de poort aan de straatkant zit een rondboognis met een voorstelling van Maria. Aan de kant van het kasteel prijkt een natuurstenen bas-reliëf met het wapenschild van de familie d'Ursel. De conciërgewoning ligt ten oosten van het poortgebouw en paalt aan de straatzijde aan de muur van het kasteeldomein. De woning, gebouwd en in gebruik genomen in 1891, is geïnspireerd op de cottagearchitectuur met invloed van de Anglo-Normandische bouwstijl. Het is een baksteenbouw onder leien zadeldaken, waarbij arduin is aangewend voor de plint, de (drieledige) kruisvensters en de als banden doorgetrokken midden- en onderdorpels. De invloeden van de cottagestijl zijn o.m. terug te vinden in het verspringende grondplan (cf. erkeruitbouw aan straatkant, uitspringende ingangen onder luifeltjes), de leien bedaking met overkragende dakrand en de geveltoppen met imitatievakwerk. Het grote koetshuis met -stalling paalt ten westen aan het poortgebouw. Het ontwerp is van de hand van de architect van het kasteel, René Buyck (1850-1923) en dateert eveneens van circa 1892. Rode baksteenbouw onder leien zadeldaken, gecombineerd met arduin voor de omlijstingen van de muuropeningen, de drieledige vensters, de geblokte ontlastingsbogen en de als banden doorgetrokken lateien. De constructie is opgetrokken uit twee vleugels op een L-vormige plattegrond ter afbakening van een binnenkoer. De linkervleugel werd gebruikt als remise cf. de rondboogvormige koetspoorten, de rechtervleugel als paardenstal cf. de rechthoekige, tweeledige staldeuren. Aan straatzijde heeft het gebouw een vrij gesloten uitzicht door de blinde vensteropeningen ter hoogte van de stallingen. De eerste verdieping - ter hoogte van het dak - was voorzien voor het personeel, thans ingericht als appartement. Binnenin zijn nog de oorspronkelijke paardenboxen bewaard. Kasteel. Het huidige "Gruuthusekasteel" is ontworpen in neo-Vlaamse renaissancestijl op de plaats van het eind 17de-eeuwse kasteel, dat werd afgebroken circa 1887. Bakstenen constructie gecombineerd met kalkzandsteen voor de versiering en arduin voor de plint. Het kasteel is gebouwd op een rechthoekig grondplan en wordt geritmeerd door licht uitspringende risalieten. De gevels zijn verlevendigd door 'witte' hoekkettingen, als banden doorgetrokken lateien, onder- en tussendorpels, geblokte ontlastingsbogen en deuromlijstingen. Aan de voorzijde is het kasteel toegankelijk via een dubbele bordestrap. Het oorspronkelijke dak telde drie verdiepingen en oogde aldus vrij imposant. Het werd geritmeerd door verschillende, rijk uitgewerkte dakvensters en een dubbele rij dakkapellen in combinatie met enkele slanke schoorstenen en een decoratieve vorstkam. Aan de kant van de vijver was de ingang van drie traveeën, uitgewerkt als risaliet en bekroond met een trapgevel. Beide zijgevels zijn voorzien van een ingang onder een luifel. Interieur. De plattegrond wordt gekenmerkt door een brede, centrale doorgang die het hele gebouw doormidden snijdt; dit patroon komt voor in de kelder, op de begane grond en op de eerste verdieping. Alle ruimtes geven uit op deze gang. Verschillende versierde salons. Domein d'Ursel. Kasteeldomein met vroegere domeingoederen bestaande uit bossen (o.m. Warandebos, Grote en Kleine Kwameers), landerijen, dreven en hoevegebouwen (m.n. Hoeve "Joyeuse Pensée" cf. Warandestraat nr. 1, Hoeve "Ter Lare" cf. Westdijk nrs. 20-21 en de Coupure-hoeve cf. Westdijk nr. 18). Drie monumentale dreefassen, waaronder de voormalige westelijke toegangsdreef of Hogedreef/Kasteeldreef, met rechtstreekse verbinding naar de dorpskern van Oostkamp, zijn nog steeds herkenbaar in het omringende landschap. De overige dreefassen betreffen de Portaaldreef/Klaverdreef in noordelijke richting en de Claerdreef/Nieuwenhovedreef/Hertendreef in zuidelijke richting. Het huidige kasteeldomein gaat terug op een oud domein uit de 12de eeuw dat, als eigendom van de graafgezinde Lodewijk van Brugge, Heer van Gruuthuse, een hoogtepunt kende omstreeks 1470-1480. Het geheel is sinds het einde van de 16de eeuw eigendom van de grafelijke familie d'Ursel, die het toenmalige kasteel in de 18de en 19de eeuw voornamelijk als zomerresidentie betrokken en het domein verder als jachtgebied gebruikten. Het kerngebied met het huidige kasteeldomein blijkt reeds minstens sinds de late middeleeuwen met een historisch permanent bosareaal overeen te stemmen. Van dit areaal is bekend dat het kan vereenzelvigd worden met het jachtpark of 'warande' van de Heren van Gruuthuse. Het bosareaal is als dusdanig aangegeven op de Grote Kaart van het Brugse Vrije van Pieter Pourbus (1561-1571), gekopieerd door Pieter Claeissens (1601). Ook op de Kabinetskaart der Oostenrijkse Nederlanden, opgenomen op het initiatief van Graaf de Ferraris (1770-1778), is nog een omvangrijk bosareaal of B(oi)s Warande waar te nemen, waarin reeds de voornaamste dreefassen, met name de Hogedreef/Kasteeldreef, de Claer-/Nieuwenhove-/Hertendreef en de Portaaldreef/Klaverdreef, alsook de Daledreef blijken aangelegd. De kasteelsite zelf was lange tijd omgracht en voorzien van ingesloten tuinruimten. Park. Het park is thans herkenbaar als een laat 19de-eeuws park in gemengde stijl, deels geometrisch, deels landschappelijk, met verdiepte gazonpartijen of 'boulingrins', een spiegelvijver met bijzondere watersculptuur of 'tritonne', winterserre, rozenpergola en geschoren elementen, graslanden, solitaire bomen, bomengroepen, boomweide, dreven, lovergang of 'charmille', parkbossen en bijhorende zichtassen. Noordwaarts van de Hogedreef/Kasteeldreef was, in relatie tot de zuidelijk georiënteerde afsluitingsmuur, een boomgaard en moestuin ingeplant. Thans is daar een verlandschappelijkt parkgedeelte ingericht. Moestuin en boomgaard sloten oorspronkelijk aan bij de hovenierswoning (cf. Gruuthuselaan nr. 3). Het huidige park ontstond omstreeks 1890 naar ontwerp van de Franse equipe rond de tuinarchitecten Henri (1841-1902) en Achille (1866-1947) Duchêne. Het ontwerp kwam tot stand na familiale contacten tussen het gezin van Gouverneur Charles d’Ursel en Edme Sommier, toenmalig opdrachtgever voor de restauratie van de befaamde Franse baroktuinen van Vaux-le-Vicomte nabij Melun. Vader en zoon Duchêne ontwerpen voor Gruuthuse een totaal nieuw kasteelpark, waarbij de architecturale compositie vertrekt vanuit het pas opgerichte kasteel. Het karakter van de bestaande site is echter met respect benaderd, maximaal benut en zelfs versterkt. Het oorspronkelijke presentatieplan, een olieverf geschilderde weergave van het parkontwerp, is nog bewaard, maar raakte ernstig beschadigd in de brand op het kasteel in 1981. Langs de zuidzijde van het kasteel vertrekken vanuit de tuinkamer en het zonneterras meerdere belangrijke zichtassen of 'vistas' in het landschappelijk aangelegd deel van het park, met name over een boomweide op de Rivierbeek, op een zuidoostelijk graslandcomplex (zogenaamde korte vista), op de Sint-Antoniusdreef en op een zuidwestelijk graslandcomplex (zgn. lange vista). Vanaf het inkombordes zijn zichtassen uitgebouwd op de Claer-/Nieuwenhove/ Hertendreef en op een westelijk graslandcomplex met aansluitend sterrenbos. In het centrale knooppunt van dit sterrenbos staat de originele schandpaal van het dorp (cf. infra). Opmerkelijke parkboomsoorten zijn onder meer Reuzenlevensboom, Amerikaanse amberboom, Moerascipres, Treurbeuk, Gewone plataan, Zilveresdoorn, Zilverlinde, Amerikaanse tulpenboom (groen-gele variëteit), Weymouthden, Varenbeuk, Reuzenzilverspar, Haagbeuk (variëteit met ingesneden blad) en Zwarte moerbei. Schandpaal of pelderijn met bovenaan het wapenschild van de familie d'Ursel. Deze 18(?)de-eeuwse gerechtigheidspaal stond oorspronkelijk vóór het schepenhuis van Oostkamp, op de hoek van de Stationsstraat en de Brugsestraat (cf. Brugsestraat nr. 2). Waarschijnlijk is de paal door Charles d'Ursel (1718-1775), vierde hertog van Ursel, opgericht naar aanleiding van het herstel van de heerlijkheid. De Win situeert de oprichtingsdatum na 19 augustus 1716 door de aanwezigheid van de hertogelijke wapenversierselen. In de loop van de 19de eeuw (tussen 1820 en 1890) is de pelderijn overgebracht naar zijn huidige standplaats in het kasteelpark. De schandpaal is opgetrokken in onbeschilderde, blauwe hardsteen. Het monument is circa 3.70 meter hoog. De octagonale schacht staat op een vierkante sokkel. Ongeveer halverwege de zuil is aan de voorzijde een leeuwenkop aangebracht en op de zijkanten drie stenen uitsteeksels. De leeuwenkop is door vier gaten omringd, die vermoedelijk dienen voor twee verticale stangen die de verstelbaarheid van het (verdwenen) halsijzer mogelijk moesten maken. Bovenaan prijkt in gebeeldhouwd reliëf het ovalen wapenschild van de familie d'Ursel, opgehouden door twee griffioenen als schildhouders; het geheel is omhangen door een wapenmantel met een hertogelijke kroon erboven. Het wapen van de familie d'Ursel is: in keel een schildhoofd van zilver beladen met drie meerltjes van het veld. Onder het wapen is een onleesbare banderol aangebracht. De renbaan of "Hippodrome Gruuthuse" was in de loop van de 20ste eeuw gelegen ten oosten van de Gruuthuselaan en ten zuiden van het kasteel. De renbaan werd gebouwd op initiatief de hertog van Ursel en werd in 1935 ingehuldigd. Piste volledig afgebroken circa 1965 om plaats te maken voor bos en weide. Van de tribunes zijn nog enkele betonstructuren, die van de hand waren van de handelaar in bouwmaterialen Germain D’Hoore (cf. Patersonstraat nr. 100), bewaard. AROHM, Monumenten en Landschappen, Landschapsatlas, 2001, OC GIS-Vlaanderen. KADASTERARCHIEF WEST-VLAANDEREN TE BRUGGE, 207: Mutatieschetsen, Oostkamp, 1892/14, 1893/11. KADASTERARCHIEF WEST-VLAANDEREN TE BRUGGE, 212: Kadastrale legger, Oostkamp, artikels 392, 815 en 1227. RIJKSARCHIEF BRUGGE, Schepenbank Oostkamp, Legger bossen: Archief van de schepenbank Oostkamp (1558-1732), Legger van bossen te Oostkamp, toebehorende aan de hertog van Ursel, 1724-1732. RIJKSARCHIEF BRUGGE, Landmetersarchief Peper, nr. 386: Oostkamp, ommeloper in Oostkamp van de heerlijkheden, naar Jacques Lobberecht, 1661-1662. STADSARCHIEF BRUGGE, Janssens de Bisthoven, II, nr. II1: Oostkamp, Papenvijvers (Oostkamp, Erkegem), 1717 (kopie 1844). ARREN P., Gruuthuse, in Van kasteel naar kasteel, deel VI, Kapellen, 1999, p. 215-223. BEKAERT P., VANDER HORST A., e.a., Tuinen in Vlaanderen, Brugge, 1986, p. 57-61. BOULJON B., Het Oostkamp, Ruddervoorde, Hertsberge en Waardamme van toen. Een verzameling foto's van de vier Oostkampse deelgemeenten in de 19de en de eerste helft van de 20ste eeuw, Brugge, 1984, p. 32-33. BOULJON B., Oostkamp, Hertsberge, Ruddervoorde en Waardamme in oude prentkaarten, Zaltbommel, 1981, nr. 24, 83-84 CLAEYS G., Kroniek van Oostkamp, Brugge, 1985, p. 65, 326. CLAEYS G., Oostkamp in oude prentkaarten, Zaltbommel, 1982, nr. 51-52. DESOETE S., GERVOYSE P., VANDENBERGHE P., Oostkamp. Beeld in beweging, Oostkamp, 2000, p. 64. DE WIN P., Inventaris van de feodale schandpalen op Belgisch grondgebied, Brussel, 1996, p. 177-178. FRANGE C., DUCHENE M., Le style Duchêne; Henri & Achille Duchêne, Architectes Paysagistes 1841-1947, Cachan, 1998. SCHEPENS L., De provincieraad van West-Vlaanderen 1836/1924, Tielt, 1976, p. 385-386. VANDE GINSTE S., Archiefbeelden Oostkamp, Gloucestershire, 2005, p. 76-77. ZWAENEPOEL A., Inventaris van traditionele bomenrijen als leidraad voor natuur- en landschapsbehoud en -herstel in West-Vlaanderen, WVI in opdracht van de provincie West-Vlaanderen, Brugge, 2006, p. 119. ZWAENEPOEL A., Inventaris van traditionele, solitaire bomen en struiken als leidraad voor natuur- en landschapsbehoud en -herstel in West-Vlaanderen, WVI in opdracht van de provincie West-Vlaanderen, Brugge, 2005, p. 61.
POI

Beverhoutsveldpad
Het Beverhoutsveld was tot in de 19de eeuw een gemene weide'. Al in 1158 woonde Walter van Beverhout op deze woeste gronden' tussen Brugge en Maldegem. In tegenstelling met de andere velden' rond Brugge was het Beverhoutsveld weinig bebost. Het is van oudsher ingenomen door weilanden en akkers, bevolkt door typische akkervogels zoals kievit, torenvalk en patrijs. Dreven afgeboord met populieren (beverhout zou een oude naam zijn voor de esp of de ratelpopulier) en knotwilgen tekenen meetkundige figuren in dit landschap.
Op 3 mei 1382, 80 jaar na de Guldensporenslag, versloegen de Gentenaren aangevoerd door Filips van Artevelde, het leger van Fransen en Bruggelingen onder het commando van Graaf Lodewijk van Male. Deze veldslag staat bekend als de Slag van het Beverhoutsveld.
Auteur: Steerlin
Natuurpark

Vliegend Paard Brouwers
Het proeflokaal in Oedelem gaat nu iedere 2de zaterdag van de maand open en wekelijks wordt hier zelf gebrouwen. Deze brouwsels zullen regelmatig beschikbaar zijn voor de bezoekers en de batches die goed worden ontvangen worden mogelijk op grotere schaal gemaakt. In het proeflokaal kan je dus terecht voor de standaard bieren en de gelimiteerde testbrouwsels . Het is een gezellig lokaal met zicht op de piepkleine testbrouwerij. Zitbanken uit gerecupereerde paletten zorgen voor wat comfort, zowel binnen als buiten op het terras.
Eetgelegenheid

De Zotte Mutse
Een kaarsrechte, onverharde dreef leidt je in Beernem recht naar de Zotte Mutse, een brasserie-tearoom in retrostijl midden de landelijke rust. Specialiteiten: salades, scampi's en côte à l'os. Of kies je na de middag voor appeltaart met roomijs, pannenkoeken of wafels? Ook voor de kinderen is er een aangepaste kaart. Gesloten op maandag en dinsdag.
Restaurant

Beverhoutskapel
Op de hoek van de Veldkapellestraat en de Beverhoutstraat bevindt zich een erfgoedpareltje: de Beverhoutskapel. Deze neogotische Mariakapel in rode baksteen heeft een leien zadeldak. De spitsboogdeur vooraan, zoals het overige schrijnwerk in een opvallende roodbruine kleur, wordt geflankeerd door 2 blinde vensters. Aan beide zijkanten zitten twee vensters, terwijl de achterzijde driezijdig is. Boven op de kapel staat een klokkentorentje dat bekroond is met een smeedijzeren kruis. Op de daknok achteraan pronkt een sierlijk kruisje.
Bij het binnenkomen van de kapel valt het gepolychromeerde Mariabeeld in een beeldnis op. Op het altaar daaronder vind je bloemen en een bak voor offerkaarsen. Een tiental bidstoelen vervolledigen het interieur. Aan de linkerwand hangen twee houten borden ter herinnering aan de slag om Moerbrugge in september 1944. Na de bevrijding werd de deels vernielde kapel heropgebouwd. Rond de milleniumwissel werden opnieuw renovatiewerken uitgevoerd. Hierbij werd ook het smalle pad rondom de kapel heraangelegd en werd in de lege klokkenstoel een nieuw klokje gehangen.
Over de oorsprong van de kapel deed lange tijd een mythe de ronde. Een tekst van rond 1650 vermeldt dat op deze plaats de parochiekerk van de heerlijkheid van Beveren zou gestaan hebben. Deze tekst is echter uiterst ongeloofwaardig. Geen enkel andere oudere, betrouwbare historische bron maakt immers gewag van een kerk in deze omgeving. Een andere hypothese verwijst naar de volksgewoonte om op de rand van een Gemene Wei, zoals het Beverhoutsveld, een kapel te bouwen. Recent genealogisch onderzoek heeft echter een nieuw licht op de ontstaansgeschiedenis van de kapel geworpen. In de staat van goed, die werd opgemaakt bij het overlijden van landbouwer Pieter Boey op 21 maart 1742, wordt vermeld dat de overledene op zijn ziekbed uitdrukkelijk de bouw van een kapelletje op het Bverhoutsveld had bevolen. Volgens de boedelbeschrijving moet de veldkapel in 1743 gebouwd zijn. De kosten voor de bouw ervan worden immers gedetailleerd in rekening gebracht.
Alhoewel de kapel in 1902 aan de gemeente Oostkamp is toegewezen, ligt ze op Beernems grondgebied. Ze is een stenen getuige van onze religieuze volkscultuur en -devotie. Dit religieuis erfgoed behoort tot onze volksidentiteit en moet gekoesterd en gewaardeerd worden.Deze devotieplek is bovendien sedert 2009 vastgesteld als bouwkundig erfgoed. De kapel speelt overigens tot op heden een belangrijke rol bij de recreatief- toeristische ontwikkeling van Beernem en de streek. In 2002 werd het kapelletje ingericht als natuureducatieve bezoekplaats. Bij deze gelegenheid werden in het grasperkje naast de kapel twee picknicktafels geplaatst. Het kapelletje is steeds voor het publiek toegankelijk en is dan ook een druk bezochte plaats, mede door de ligging langs het recreatief fietsnetwerk van het Brugse Ommeland. Eeuwenoud, maar maatschappelijk nog altijd relevant: een topstuk op een toplocatie.
Auteur: Willem Vandenameele
Kapel

Station Oostkamp
Station Oostkamp is een spoorwegstation langs spoorlijn 50A (Brussel - Oostende) in de gemeente Oostkamp. Er zijn geen loketten ter beschikking.
Oostkamp heeft sinds 1849 een stopplaats. Het huidige, neoclassicistische station is gebouwd in 1889. Het ontwerp is van architect Henri Fouquet die ondermeer ook de stations van Leuven, Harelbeke en Oudenaarde heeft ontworpen.
In oorsprong waren er aan de straatzijde twee toegangen, waarvan de linkerdeur voor de 1ste en 2de klasse die leidde naar de "vestibule", het "bureau des recettes" en de bagageruimte. De rechterdeur gaf toegang tot de grotere "Salle d'attente de voyageurs 3ième classe". De perronzijde is voorzien van allemaal deuren.
Het wacht- of schuilhokje is een bakstenen constructie met voorgevel gekenmerkt door een bakstenen sokkel en open middenportaal tussen gietijzeren gecanneleerde zuilen van de Ionische orde. Verder zijn er twee wachtkamers aan weerszijden van het portaal en grote ramen met mooi uitgewerkte smeedijzeren traceringen. Het huisje heeft een platte bedaking.
Het stationsgebouw en wachthuisje zijn sinds januari 1997 beschermd. De bescherming van het stationsgebouw als monument werd tijdelijk opgeheven om het stationsgebouw integraal te kunnen verplaatsen.
In 1865 werd een stationsgebouwtje opgetrokken dat door het snel groeiende reizigersverkeer al na enkele jaren te krap werd. Bijgevolg werd het in 1877 vergroot[2], maar in 1889[3] richtte men een totaal nieuw neoclassicistisch laag gebouw op - zoals het nu bekend is - naar een ontwerp van Henri Fouquet. Opvallend aan Fouquets constructie zijn de metalen sierelementen en de drie ingangen naar de wachtzalen voor de verschillende klassen. In het interieur is dit standenverschil nog steeds zichtbaar.
In 1997 werd het station, samen met de opvallende luifel en het wachthuisje, beschermd als monument. In 2006 werd het na een jarenlange verloedering, grondig gerenoveerd. Aanvankelijk zou het bouwwerk in 2012 in zijn geheel verplaatst worden, bij de verdubbeling van de spoorlijn tussen Gent en Brugge. De plannen rond de spoorverdubbeling en daarmee die rond de verplaatsing werden echter uitgesteld tot de periode 2018- 2021. Het gebouw werd in 2018 afgebroken en zorgvuldig opnieuw opgebouwd aan de andere kant van het station waar het dienst zal doen als bibliotheek. Het station werd integraal toegankelijk gemaakt en het aantal sporen werd uitgebreid van 2 naar 4. Er kwam ook een nieuwe onderdoorgang met trappen en hellingen. Er is ook een nieuwe fietsenparking en stationsparking aangelegd. De werken kaderden in het uitbreiden van het aantal sporen tussen Gent en Brugge om meer treinen toe te laten.[4]
Auteur: Willem Vandenameele
Treinstation

Wijngaard De Herten
De Oostkampse tuinbouwer Marino Moenaert gelooft rotsvast in wijnbouw voor de Brugse regio. Als een ware wijnpionier beheert hij momenteel druivenplantages in Oostkamp en Koekelare. In het voorjaar van 2014 kwamen er aan De Herten 1.300 druivenplanten.
“In ver verlogen tijden werd in de Brugse regio ook wijn verbouwd. Ik wil deze traditie nieuw leven inblazen. Enkele toprestaurants toonden al interesse in mijn wijnen, die ik vanaf 2017 op de markt wil brengen.”
Bij Syntra West in Ieper hebben de allereerste cursisten Wijnbouwer-Wijnmaker hun getuigschrift ontvangen. Een van die cursisten is tuinbouwer Marino Moenaert uit Oostkamp. Naast zijn tuinbouwactiviteiten timmert hij al enkele jaren aan de weg als wijnbouwer en over enkele jaren wil hij met zijn eigen wijnen op de markt komen. "Dit getuigschrift is geen wettelijke verplichting, maar oogt wel professioneler als je je wijn wil commercialiseren", zegt Moenaert. Hij doet zijn verhaal vandaag in De Krant van West-Vlaanderen.
Geïnspireerd door zijn grootvader, die in zijn serre druiven kweekte, plantte Marino in juni 2010 zijn eerste, bescheiden wijngaard aan naast zijn woning. Sindsdien ging het snel. "Op vraag van projectontwikkelaar Luc Beke plantte ik in 2012 nog 235 wijnstokken bij op zijn domein aan kasteel De Cellen en in 2013 nog eens 1.050 exemplaren aan zijn kasteel De Herten", zegt Marino. "Beide kastelen bevinden zich aan het op- en afrittencomplex van de E40 in Oostkamp. De bodem bevat er ijzerzandsteen wat uitstekend is voor de druivenplanten. In het voorjaar van 2014 kwamen er aan De Herten nog 1.300 druivenplanten bij en in diezelfde periode plantte ik ook 2.100 exemplaren op de Ruidenberg in Koekelare. Op deze locaties kweek ik onder andere schimmeltolerante wijnrassen, nieuwe rassen zoals Johanniter en Rondo, bij het publiek nog weinig bekend. Voor mijn droge witte wijn koos ik voorts voor Pinot Gris en Auxerrois. Voor mijn fruitige rode wijn viel de keuze op de Rondo-druif, van oorsprong een Tsjechisch ras. In het eindproduct moet de druivensoort goed te herkennen zijn. Die puurheid is voor mij essentieel. In totaal beheer ik nu 4.850 wijnstokken en daar wil ik het bij houden. Wijnbouw is bijzonder arbeidsintensief en ik wil dit zeker alleen kunnen bolwerken, uiteraard met de hulp van mijn vrouw. Voorts laat ik mij ook bijstaan door oenoloog (wijnbouwdeskundige, red.) Hans Van Nyen."
Wijnbouwer Marino Moenaert gelooft rotsvast in kwaliteitsvolle wijnbouw in de Brugse regio. "In vervlogen tijden werd hier trouwens ook wijn geproduceerd. Maar door diverse factoren is die traditie verdwenen. Het is mijn bedoeling om als pionier deze traditie nieuw leven in te blazen. De streek leent zich uitstekend voor bepaalde druivenrassen, mits een goede oriëntatie en bodemsamenstelling. We profiteren hier ook van de zee, die een matigende invloed heeft tijdens de winter. Onze tamme woestijnbuizerd Navarra houdt de vogels op afstand. Op termijn zal de roofvogel pendelen tussen mijn wijngaarden om vogels op afstand te houden".
Over een tweetal jaar wil Marino Moenaert met zijn wijn op de markt komen. "Mijn druivenplanten zijn momenteel nog te jong, maar tegen 2017 wil ik mijn tuinbouwactiviteiten afbouwen ten voordele van de kleinschalige, commerciële wijnproductie onder het label Houtlandse Wijnbouw. Enkele sommeliers, zoals die van De Karmeliet en L'Assiette Blanche in Brugge, hebben al interesse getoond. In mijn kelder ligt momenteel 200 liter wijn te rusten. Het is de bedoeling dat elke plant op termijn één fles wijn van 75 centiliter oplevert. Maar kwaliteitswijn maken vraagt nu eenmaal heel wat tijd en geduld. Het valt niet te vergelijken met bierbrouwen, waar alles veel sneller gecommercialiseerd kan worden", besluit Marino.
Auteur: Willem Vandenameele
Wijngaard

Volkstuintjes Nieuwenhove
In het kader van het Legendaleproject, hebben de Vlaamse Landmaatschappij en gemeente Oostkamp naast een speelzone en een hondenlosloopweide ook werk gemaakt van de aanleg van een volkstuinpark. In deze nieuwe zone is plaats voor een 40-tal tuintjes die door inwoners van Oostkamp gehuurd kunnen worden. Het beheer van de volkstuintjes gebeurt door Tuinhier Groot-Oostkamp.
In het najaar van 2018 heeft gemeente Oostkamp bij de Vlaamse Overheid een aanvraag ingediend voor subsidies voor een volkstuinproject. Gemeente Oostkamp ontvangt het maximumbedrag van 15.000 euro voor de inrichting van deze zone.
De vzw Tuinhier wordt aan de Gemeenteraad voorgesteld als partij om de praktische organisatie van de volkstuintjes op zich te nemen. Zij organiseren de verhuur en zien toe op de naleving van de afspraken. Ze helpen ook zorgen voor een goede afstemming met de buurtbewoners en voor een positieve uitstraling naar de inwoners van Oostkamp. De paden en omgeving rond de volkstuintjes worden door de gemeentelijke groendienst onderhouden.
De tuintjes zullen een oppervlakte hebben tussen de 50 en 110 m² en afhankelijk van die grootte tussen 40 en 50 euro per jaar kosten aan huurgeld. Om een volkstuintje te kunnen huren, moet je inwoner zijn van gemeente Oostkamp. Op een aantal percelen wordt een demotuin ingericht, waar lokale verenigingen demonstraties kunnen geven of voorbeeldaanplantingen kunnen voorstellen.
Er zal voor de gebruikers een gemeenschappelijke opbergruimte voor materiaal beschikbaar zijn. Daarnaast zijn er ook 4 waterputten met handpomp voorzien waar gebruikers water kunnen halen voor hun perceel. Tuinhier vzw plant ook om gemeenschappelijke composteerplaats in te richten op het terrein.
Wie zo’n volkstuintje huurt, mag daarop groenten, kruiden of klein fruit kweken. Bij het kweekproces wordt er gestreefd naar duurzaam beheer en mag men geen chemische onkruidverdelgers of bestrijdingsmiddelen gebruiken. Er zijn reeds een aantal kandidaat-huurders gekend die door Tuinhier gecontacteerd zullen worden i.v.m. de huurovereenkomst. Een overeenkomst wordt opgesteld per jaar, maar wordt stilzwijgend verlengd. Inwoners van Oostkamp die interesse hebben, kunnen hun aanvraag doen via het e-loket op de website oostkamp.be
Jan de Keyser, burgemeester: “Volkstuintjes vormen een oplossing voor inwoners die thuis niet over een tuin beschikken. Men kan op die manier toch genieten van zelfgekweekte groenten of fruit. Maar ook het aspect van sociaal contact mag bij een dergelijk project niet over het hoofd gezien worden. De eigenaars ontmoeten elkaar en worden als het ware buren. Op die manier versterkt het project ook de sociale cohesie binnen de gemeente. Daarnaast is er ook een educatief en duurzaam luik aan dit project aangezien verenigingen van de demotuintjes gebruik kunnen maken om technieken aan te leren aan andere tuinliefhebbers of aan scholen. Het project vormt dus op meerdere vlakken een meerwaarde voor Oostkamp. We zijn tevreden dat Tuinhier vzw mee de schouders wil zetten onder dit mooi project. Zij hebben niet alleen kennis en expertise, maar vooral passie voor de tuin.”
Tuin

Oostkampus - Oostkamp
Oostcampus centraliseert alle gemeentelijke diensten van de gemeente Oostkamp onder één dak. Deze voormalige Coca-cola-site werd omgebouwd naar een multifunctionele adminisgtratieve ruimte.
Het eigenaardige aan het uitzicht zijn de betonnen pilaren die in de vorm van boomstammen werden verwerkt. De gevel, 7 meter hoog en 80 meter lang, werd bekleed met bedrukt PVC-doek met de afbeelding van takken en bladeren van bomen. Samen met de boomstammen geeft dit de indruk een bos te zijn. Het project werd gerealiseerd door Visix uit Roeselare.
Het gebouw werd in de VTM-reeks 'amateurs' gebruikt als ziekenhuis.
Gebouw

Gedenkzuil tweede wereldoorlog - Oostkamp
Deze gedenkzuil bevindt zich op een pleintje in de kapellestraat in Oostkamp.
In tegenstelling tot andere gemeenten heeft Oostkamp een gedenkzuil voor de eerste wereldoorlog naast de Sint-Pieterskerk en een andere gedenkzuil voor de tweede wereldoorlog in de Kapellestraat.
Ook in Oostkamp wordt 8 mei, het einde van de tweede wereldoorlog, elk jaar herdacht met een stoet naar de gedenkzuil 1940-1945 in de Kapellestraat. Aan de zuil wordt telkens hulde gebracht aan de Oostkampse slachtoffers en de bevrijders die hier gesneuveld zijn.
Herdenkingsplaats

Bunkers langs kanaal Moerbrugge
Deze bunker ligt aan het kanaal van Gent naar Brugge in Moerbrugge, deelgemeente van Ootkamp.
De bunkersite is voor het publiek geopend. Je kunt als bezoeker de bunker zowel zowel bovenop als binnenin verkennen.
De bunker uit de Tweede Wereldoorlog geeft je een uniek panoramisch zicht over de vallei van de Zuidleie langs de vaart. Binnenin werd de bunker vrijgemaakt zodat vleermuizen er zich kunnen gedijen. Langs de vaart tussen Moerbrugge en Beernem liggen verschillende bunkers uit WOII.
Aan de bunker werd ook het kunstwerk (een vleermuis in Ijzer) van Rik Beuselinck officieel ingehuldigd.
Bunker

Kerk Sint-Pieters-in-de-banden Oostkamp
De Sint-Pieterskerk in het centrum van Oostkamp bevat een beschermde Romaanse achthoekige vieringtoren uit het einde van de 12de eeuw. Omstreeks 1900 werd deze hallenkerk gerestaureerd en uitbebreid in neogotische stijl.
Het Van Eynde-orgel van 1717 is beschermd erfgoed. Eind de jaren 1970 blijkt het orgel in slechte staat te verkeren. Er werd een nieuw, moderner orgel geïnstalleerd. De firma Verschueren heeft het orgel gerestaureerd.
Tegen de noordelijke zijmuur is er een gedenkplaat voor de militaire en burgerlijke slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog.
Buiten, aan de noordzijde van de kerk is een Lapidarium aangelegd. Midden de jaren 1970 werd het kerkhof rond de kerk verhuisd wegens plaatsgebrek. O.a. de heemkundige kring heeft mee geholpen aan het Lapidarium (1987).
Kerk

rustpost
rustpost voor een hapje en drankje
Controlepost

startpost
start en rustpost met alle faciliteiten
Route start

rustpost
Bevoorradingsplaats

houtlandtrail 35km 2026 n
Van Siemenslaan 1, 8020 Oostkamp, België
Naar Siemenslaan 1, 8020 Oostkamp, België
Routering Manueel, Kortste - OSM